I tak, od wczoraj już, tym lepszym – bo zdecydowanie własnym i krótszym – adresem jest http://niecodzienny.net

i tam Was właśnie nieśmiało zapraszam;)

Do zobaczenia:) – Mam nadzieję;)

Igor Zalewski zaprosił do studia Millera i panią od mody po to, żeby porozmawiać o zakazach stosowania niektórych symboli, w tym symboli socjalistycznych. Przy prezentacji koszulki z PZPR spytał czy się Panu Premierowi łezka w oku nie kręci, a skoro nie, to oznacza to, że Pan Premier jest cynikiem… Odnoszę wrażenie, że taka uwaga mogła by przejść u cioci na imieninach, w studiu telewizji aspirującej do miana informacyjnej raczej nie pasuje. No ale pan redaktor musiał być oburzony, że zaproszony gość nie chciał z nim rozmawiać… Tak mi przykro, nie złapał pańskiego poziomu, panie redaktorze. Inna sprawa, że może były Premier wie, że trudno się ogrzać w blasku TVP Info…

Fragment poranka w TVP Info – Miller u Zalewskiego

Temat rozmowy, poziom prowadzenia – niziutki. Swego czasu Zalewski z Mazurkiem prowadzili w tvp2 lekką jazdę i ten program też nie zyskał sympatii widzów, i chyba stąd obecność tego akurat redaktora w nieco niszowej trójce…

Drugim prowadzącym poranki w TVP Info ma być Rafał A. Ziemkiewicz. Też go lubiłem, zwłaszcza za prozę. Nieco zmieniłem sposób postrzegania RAZ’a po tym jak mu w TVP „wycięli Durczoka” i wyemitowali kilka bluzgów na przewodniczącego państwowej komisji wyborczej o czym już zresztą pisałem.

Swoją drogą, tak sobie myślę, że żadna z komercyjnych stacji (no może Superstacja… ale ona nie aspiruje do bycia traktowana poważnie) nie pozwoliłaby sobie na taki poziom żenady… Ale może Zalewskiemu chodziło o to, żeby na oburzonym Millerze zrobić sobie darmową reklamę w Internecie… Gazeta.pl już podchwyciła, zapewne inni też się na ten smakowity kąsek rzucą, więc może… Inna bajka, że Miller przynajmniej pokazał klasę – on w tym cyrku uczestniczył nie będzie.

TokFM – Ewa Rutkowska: Jak dokonałam apostazji

Nie mam nic, do cudzej wiary. Nie wiele mnie to obchodzi i nie śmiem wtykać nosa w nie swoje sprawy. Nie mniej jednak nie lubię, gdy ktoś wychodzi z założenia, że tylko jego spojrzenie na wiarę (tak własną, jak i cudzą) jest tym, które powinno obowiązywać. Nie obchodzi mnie to, że ktoś decyduje się na wystąpienie z Kościoła rzymsko-katolickiego – jego prawo. Przeszkadza mi natomiast, gdy w dostępnym ogólnie radiu wypowiada się o tym w konwencji „mój pierwszy raz” i „wiesz, zobacz to takie fajne i takie kul”. Z mojego punktu widzenia to nie jest ani łatwe, ani proste, ani kul. To osobista decyzja każdego człowieka, którą powinien podjąć w zgodzie z własnym sumieniem i – niepytany – zachować dla siebie. Rozmowa w Toku to był poradnik „jak odejść z kościoła” bo wiele osób boi się, że to trudne.. To mi zapachniało „Zrób To Sam” by Adam Słodowy. Tak, drogi słuchaczu wspaniała słuchaczko. Ty też możesz dokonać apostazji! Po co płacić podatki na kościół??? Przecież najgorsze co Cię może spotkać, to brak pochówku w obrządku i brak ślubu kościelnego… O mamusiu jakie śmieszne…

wdech… wydech… wdech… wydech…

Pani Filozof dziwi się, że ksiądz pyta dlaczego ktoś decyduje się wyrzec swojej wiary, dziwi się, że chciał by to przemyślała. Dziwi się, po co świadkowie takiego wyznania, a redaktor Laszuk podchwytuje, bo na pewno chodzi o spis niewierzących.. Idzie się załamać. Kościół ma wiele wad i nie jest moim zadaniem go wybielać. Ale też jest to Twór, który przetrwał dwa tysiące lat… I radzi sobie nawet współcześnie. Świadkowie są najprawdopodobniej po to, aby poświadczyć akt apostazji. Bo nawet jeśli dla pani Rutkowskiej nie jest to wielkie halo, jest to ważne wydarzenie dla kościoła.

Swoją drogą twierdzenie, że odejść z kościoła jest trudno, bo trzeba odbyć trzy rozmowy, podpisać cztery dokumenty, i przedstawić dwóch świadków, jest moim zdaniem absurdalne. Więcej czasu i aktywności jest potrzebne, kiedy człowiek decyduje się zostać – bo ja wiem – legalnym kierowcą pojazdu.

I nie, nie podoba mi się to, że ktoś ze swoim ateizmem się obnosi, podobnie, jak drażni mnie dewotyzm. Powtórzę się, to jest prywatna sprawa każdego człowieka. Rodzice mają prawo chcieć, lub nie chcieć wychowywać swoje dzieci w wierze (jeśli należą do kościoła i złożyli ślub przed Bogiem i ludźmi, są do tego nawet zobligowani…), a dziecko chłonie wszystko zewsząd, nie zawsze samodzielnie potrafiąc zadecydować co jest ważne, a co nie. Co ma sens, a co nie. Co będzie dla niego dobre, a co nie. Jeśli będzie pełnoletnie – proszę bardzo, niech stanowi o sobie. Do tego czasu, decyzje za nie podejmują rodzice. Nie pani nauczycielka filozofii.

Czy temat nie jest wart audycji – jak najbardziej jest. Ale wolałbym, żeby zostało to potraktowane troszkę poważniej, może z przedstawieniem racji lub chociaż komentarza kogoś z duchownych. W przeciwnym razie można sobie pofolgować, bo przecież każdy ksiądz który przychodzi z wizytą duszpasterską obgaduje wszystkich parafian i nie parafian. Hulaj dusza, piekła nie ma. No chyba że….

ps. Niedługo się pewnie okaże, że jestem zatwardziałym katolem. Nie, chyba jednak nie.

*Ewa Rutkowska – za feminoteka.pl – ukończyła studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie obroniła feministyczną pracę magisterską pod kierunkiem dr hab. Magdaleny Środy, studiuje w Szkole Nauk Społecznych PAN, gdzie przygotowuje pracę doktorską pod kierunkiem profesor Anny Titkow. Od 2003 roku trenerka samoobrony i asertywności dla kobiet i dziewcząt WenDo. Przez pięć lat pracowała ucząc filozofii w gimnazjum przy Raszyńskiej, obecnie pracuje w liceum przy ulicy Górskiej, a także w Centrum Edukacji Obywatelskiej. Przez kilka lat prowadziła wspólnie z Ewą Majewską i Joanną Tomaszewską fakultet feministyczny dla młodzieży licealnej w szkołach, w ramach Gender Studies a także podczas III Letniej Szkoły Feminizmu w Słubicach.

Nieco bardziej postarali się Ci, co wpisują się w Nonsensopedii:
- posiada długie włosy koloru brązowego sięgające nieco za ramiona. Według niektórych są to dredy.
- nosi długi, wyblakły przez lata nieprzerwanego użytkowania płaszcz koloru zielonego i brązowe glany ze sznurowadłami prawdopodobnie wykonanymi z piór Czeskich strusi emo.
- niektórzy twierdzą, że posiada także szalik, plecak, namiot jednoosobowy i brązowe lub czarne spodnie, nie jest to jednak naukowo nonsensopedycznie potwierdzone.

A ja mam odkrycie. Drogie panie, szanowni panowie, Włóczykij jest w Krakowie i nieco się zmienił. Zgubił kapelusz, już nie włóczy kija, tylko siodła konia (ale żeby nie było za prosto, siodła konia na oklep). Nie ma płaszcza tylko jakiś taki zlepek cusiów. Ma dredy, ale nawet jeśli miał kiedyś brązowe włosy, to było to dawno, dawno temu…

Piękne Panie, szanowni Panowie, współcześcnie Włóczykij wygląda tak

Nieco bliżej:

A że Kłapouch nie wielbłąd, ani nie chomik, jeść musi…

Włóczykij zagadnięty, że stanowi dość niezwykły widok w Krakowie, odpowiedział że i owszem, ale że to się od dziś dnia zmieni.

Więcej (a do tego większych) zdjęć znaleźć można w galeriach

ps. Fakt, to wcale nie musi być Włóczykij. Wnosząc po obuwiu, to może być daleki krewny Wojciecha Cejrowskiego…

Komentarz ma być o Ekstraklasie, więc szybciutko wyłożę swoje argumenty. Po pierwsze, Katalończykom gra sprawiała frajdę i satysfakcję dawało im konstruowanie kolejnych akcji. Dominacja nad przeciwnikiem (do 72 minuty Barca posiadała piłkę przez niewiarygodne 76% czasu gry…) i nieustająca „Gra na tak”. Prowadzimy trzema bramkami? Nie ważne, jedziemy dalej, po czwartą bramkę. Jest dziesięć minut do końca? Świetnie, możemy zdążyć wbić jeszcze kilka goli, pokazać kilka kiwek.. Troszkę jak dzieci, które spieszą się z zabawą, żeby zdążyć zanim przyjdzie mama…

Równocześnie chciałbym oddać sprawiedliwość zawodnikom Racingu, którzy mimo wysokiego prowadzenia rywala, nawet na moment nie zwiesili głów na piersi. Ba! Pomimo widocznej różnicy klas nie ustawali w kolejnych próbach walki o honorową bramkę – co im się udało, a apetyt mieli na więcej. Jestem niemal pewien, że każda polska drużyna po straceniu trzech bramek zaczęła by stawiać zasieki w obawie przed kolejnymi, Racing postanowił zagrać pressingiem, żeby odzyskać piłkę i żeby wrócić do gry.. I jeszcze drobiazg, przy dwóch drużynach grających ofensywnie, kiedy obie połowy były wypełnione ciągłymi atakami, w cały meczu zostało rozegranych tylko sześć rzutów rożnych. Bo każdy korner to zagrożenie. No, ale nie u nas;) U nas każdy stały fragment gry to okazja dla przeciwnika do wyprowadzenia zabójczej kontry…

I właśnie, wracając do Ekstraklasy. Możemy ekscytować się meczem w Warszawie – znowu ważny mecz dla trenerów, bo ich pracodawcy zapewne chcieliby zobaczyć w niedzielny wieczór kolejne trzy punkty na koncie… W sobotę o swoją posadę walczył będzie trener Radolsky, a trener Skorża musi przekonać wszystkich, że mecz z tą drugą Polonią był wypadkiem przy pracy. Poza tym Jagiellonia będzie chciała wreszcie zdobyć punkty, które będą widoczne „na plusie”, a Korona zechce zapewne wrócić na szlak wyznaczony w pierwszej kolejce. Ja jednak sądzę, że ważniejsze od tego kto kogo pokona, będzie to, jak zaprezentują się wybrańcy P.O. Trenera Reprezentacji – Stefana Majewskiego.

Zobaczymy co w bramce Polonii pokaże Przyrowski i czy zatrzyma Brożka (chociaż jego ostatnio zatrzymuje brak formy). Ciekaw jestem występu Bieniuka (który znany jest nie tylko z futbolu ale i z Kozaczka…) i Polczaka. Chciałbym gdzieś zobaczyć Euzebiusza Smolarka, ale na to chyba muszę zaczekać do kolejnych meczów reprezentacji. I w sumie dręczy mnie pytanie, czy powołany do kadry Kamil Grosicki rozstrzela reprezentacyjnego bramkarza (chyba przynajmniej jednokrotnie, a jeśli nie, to „Doktor” vel „Laptop” o to zadba) Marcina Cabaja.

Kończąc – bo wszystko się kiedyś kończy – podzielę się myślą na przekór optymistyczną. Ponieważ gorzej być nie może, a na pewno może być śmieszniej, śmiem twierdzić Panie i Panowie, że ta reprezentacja ma szansę, powiem więcej, zasługuje na sukces. Kibice nie przyjdą na stadion i, kto wie, zapewne nie zasiądą przed telewizorami, więc nikt nie będzie z naszych szydził, no może z wyjątkiem komentatora. Przeciwnik naszych zapewne nie rozpozna odpowiednio i w tym nasza szansa. My ich po prostu całkowicie zaskoczymy, a dzięki sprzyjającym wiatrom awansujemy na Mundial. Bo My, proszę państwa, lubimy sytuacje nieprawdopodobne. I tak wrócimy do gry. Z Ole’m*.

Tekst został opublikowany także na serwisie 11.pl

*Dla tych, którzy nie wiedzą jak się wraca z Ole’m, z Ole’m wraca się tak (oczywiście niecenzuralnie):

Generalnie, na hasło „górnik” w mojej głowie pojawia się okładka z Newsweeka z przed mniej więcej czterech jeśli nie pięciu lat. Wtedy to górnicy domagali się w Warszawie dopłat, albo zwolnień, albo czegoś innego. Efekt był taki, że w stolicy była zadyma, sejm oczywiście wszytko gładko klepnął (chyba byliśmy przed wyborami), a poniedziałkowy tygodnik na okładce dał wściekłego, czarnego górnika robiącego „porządki” wymachując wielkim kijem, a wszystko to zostało okraszone hasłem – DAWAĆ KASĘ! No i dali. Zawsze dają. Nie dawała tylko Thatcherowa, ale to było dawno, w innej rzeczywistości i wtedy to my byliśmy łamistrajkami. Górnicy dają radę wszystkim. Bo jest ich dużo, bo są silni, bo mają odpowiednią przeszłość. Strach pomyśleć, co by się działo, gdyby ktoś kiedyś postanowił się im przeciwstawić. Hasło Pacyfikacja Górników sprawia, że wszystkim polskim politykom dęba stają wszystkie włosy – na głowie, na karku, na plecach i gdzie tam jeszcze te włosy mają. Tylko Oleksemu nic nie staje. (Dygresja poniżej poziomu, ale nie mogłem się powstrzymać… ) No, ale on będzie kur… jak brzytwa.

Nie zmienia to jednak faktu, że w piątkowe południe po informacji o wybuchu metanu w Kopalni, ukłuło mnie. Nie jestem specjalnie wrażliwym typem, ale w tej pracy jest coś, co mnie przeraża. Przyjmuję argument, że ryzyko jest tu nieodłącznym elementem – ale też za to ryzyko, górnicy są wynagradzani. Z jakiegoś powodu, wciąż taniej jest wysłać pod ziemię człowieka, a nie maszynę… Może to kwestia kosztów.. i wyprodukowania takiej maszyny i ewentualnej straty w wypadku.. yy.. w wypadku wypadku. Tak czy inaczej, codziennie ci ludzie schodzą kilometr pod ziemię. Wiecie ile to jest kilometr? Wiecie ile zajmuje Wam przejście jednego kilometra?

Proponuję eksperyment myślowy. Przypomnij sobie, ile musiałaś/musiałeś iść do szkoły. Spróbuj na tej drodze, wybrać sobie odcinek o długości 1000 metrów – ponieważ 3 kroki to mniej więcej dwa metry, więc jest to odległość jaką przemierzasz w 1500 kroków. To naprawdę całkiem konkretny spacerek. To pięciokrotna długość boku krakowskiego rynku. Teraz wyobraź sobie, że cały ten dystans wypełniony jest ziemią, skałą i innymi świnstwami. I cały ten szmelc „postaw” sobie na głowie. Wyobraź sobie, że sufit o grubości 1000 metrów dzieli Cię od świeżego powietrza. Że jest ciemno, wilgotno, ciasno i zaczyna być piekielnie gorąco… Mnie się robi conieco klaustrofobicznie i bardzo, bardzo nieswojo. Bo tam nie ma ratunku. W zasadzie każdy, kto z takiej katastrofy wychodzi żyw, doświadcza cudu. Dlatego mnie coś tknęło.

Podejrzewałem, że prezydent ogłosi żałobę – po prostu ma w tym lekkość. Irytowało mnie to, że media zwykle karmiące się takimi informacjami, wolały komentować do znudzenia wydarzenia związane z walką o to, kto wejdzie a kto nie wejdzie do gmachu tvp – to był temat dnia. Górnicy – nie warto się tym przejmować. Prezydent czekał – on ma czas. Przemówił w sobotę, ogłaszając żałobę narodową, która miała rozpocząć się… w poniedziałek. Bo… wcześniej wywołała by duże trudności organizacyjne. Tak więc od poniedziałkowego ranka smucimy się, ale wcześniej trzeba się bawić na dożynkach. Brzmi to absurdalnie, ale odnoszę wrażenie, że żałoba została ogłoszona od poniedziałku, bo w weekend Prezydent chciał sobie potańczyć i pokazać się z dobrej strony na dożynkach (co prawda wybory dopiero za rok, ale dla niektórych to _już_ za rok)… Cóż.. Prezydentowi się nie odmawia… Nie mniej jednak, dla mnie jest to mocno niesmaczne. A prezydent powinien się takich „niesmaczności” wystrzegać.

Wreszcie.. może warto by się było nauczyć czcić ważne, smutne wydarzenia w sposób inny, niż ogłaszajac żałobę narodową. Nie chcę określania wartości tragedii na podstawie ilości osób, które zginęły. Nie chcę, by każda „grupowa” śmierć była od razu podstawą to obniżania flag i odwoływania masowych imprez. Chcę, by ludzie władzy (ale nie tylko oni) potrafili godnie oddać cześć ludziom, których okrutnie dotknął los. Tylko tyle i aż tyle.

Zdaję sobie sprawę z tego, że ciężko się człowiekowi taką akcję tłumaczyć i że nie ma takich sformułowań, które mogłby by zatrzeć wrażenie jakie pozostawił po sobie na scenie Pan Artysta. Ale to także nie znaczy, że trzeba robić z nas idiotów…

„Chciałbym zapewnić, że nie było moją intencją wywoływanie jakichkolwiek negatywnych emocji publiczności, a na pewno nie nawoływanie do przemocy.”

Nie no.. oczywiście, pożądny z Ciebie facet. Przecież Ty nigdy w życiu nie obraziłbyś 15 latka słowami – Ty kur..! Ty dziwko! Ty Pedale… Ty Frajerze… Nigdy w życiu nie nakłaniałeś nikogo do reakcji słowami „Rozjeb… frajera w chu…” i nie dorzuciłeś poniewczasie słów „Tak giną frajerzy” i „Wszystko na mój koszt”. Ty tego nie powiedziałeś, ja tego nie słyszałem. Zdawało mi się.

„Moje zachowanie było wynikiem emocji i silnego wzburzenia w skutek prowokacyjnego zachowania jednego z uczestników koncertu.”

Mam na to prostą radę. Na przyszłość proponuję przed koncertem mieszankę z melisą. W sumie też zielona.

„Nie przewidziałem gwałtowności reakcji tłumu oraz tego, iż zdarzenia przybiorą taki obrót.”

Nie wiem w takim razie po co to wszystko krzyczałeś? W pustkę? Poza tym.. czy to był naprawdę Twój pierwszy koncert?

„Jestem świadom, iż na artyście ciąży wielka odpowiedzialność, obejmująca także panowanie nad emocjami w sytuacjach podobnych do tych, jakie miały miejsce podczas koncertu w Zielonej Górze. Przyznaję, że tego wieczoru nie udało mi się sprostać temu zadaniu, za co jeszcze raz wszystkich przepraszam.”

Masz rację. Ciąży odpowiedzialność. Masz rację, nie sprostałeś. Masz za co przepraszać.

„Chciałbym zwrócić uwagę, że przez lata mojej działalności artystycznej brałem udział w wielu akcjach charytatywnych i nigdy nie odmawiałem pomocy potrzebującym. Ufam, że to negatywne zdarzenie nie przekreśli tego wszystkiego, co Ryszard Andrzejewski zrobił dobrego.”

Pamiętaj równocześnie, że wszystko co robisz dobrego nie jest usprawiedliwieniem ani zasłonką dla takich akcji, jak ta, którą przeprowadziłeś w Zielonej Górze. Bo tak stawiając sprawę, można odnieść wrażenie, że każdy Twój udział nastawiony był na to, żeby wykupić i wykpić się z każdego idiotyzmu jaki jeszcze może Ci się zdarzyć popełnić. A to chyba nie o to chodzi.

Kiedyś bardzo nielubiany przez otoczenie człowiek podzielił się ze mną jedną zasadą – Wykreśl ze swojego słownika słowo „Przepraszam” i od dziś rób wszystko tak, żebyś nie miał już nigdy za co przepraszać.

Na zakończenie sugestia dla rodziców – sprawdzajcie od czasu do czasu, czego i kogo słuchają Wasze dzieci. Na wszelki wypadek.

]]>